Selecteer een pagina

Het moment is eindelijk daar en ik moet zeggen dat ik echt in mijn broek schijt. Ondanks dat ik altijd keihard heb geschreeuwd dat ik na mijn studie naar Australië wilde, heb ik ook constant een twijfel. Het ene moment denk ik FUCK IT, ik ga gewoon weer weg en daarna slaat ineens de twijfel toe. Doe ik hier wel goed aan? Is dit wel de juiste stap die ik op dit moment moet nemen? Loop ik niet weg voor het serieuze leven? En ondanks deze twijfels, ga ik het toch gewoon doen. Want als ik echt naar mijzelf zou luisteren, écht naar mijn hart zou luisteren, zonder na te denken over wat de omgeving daarover zou ‘kunnen’ denken, zegt mijn hart ook gewoon: ‘FUCK IT en ga gewoon Chantal!’ 

En nu zit ik in het vliegtuig en krijg ik de juiste woorden maar niet op papier. De onrust de ik de afgelopen maanden heb gevoeld, voel ik nog steeds. De afgelopen maanden zijn een echte achtbaan geweest. Van afstuderen, tot sparen, tot het opzetten van Inspiratiehonk, het regelen van mijn reis, mijn trip naar Afrika en tijd doorbrengen met alle lieve mensen om mij heen. Een jaar waarin stress, hectiek, hard werken en een achtbaan aan emoties de dagelijkse orde van de dag waren. Een jaar waarin ik veel nieuwe mensen heb ontmoet die in korte tijd veel voor mij zijn gaan betekenen. Amsterdam is het afgelopen jaar steeds meer een plek geworden waar ik mijzelf thuis voel, mede dankzij deze vrienden. Een plek die mij de vrijheid geeft om mijzelf te zijn en de dingen kan doen die ik leuk vind. 

Zo stond ik een aantal keer per week in de Vondelgym voor een potje Crossfit of weightlifting, kwam ik via de blog EatLiveTravel op de meest toffe plekken in Amsterdam om nieuwe hotspots te ontdekken, heerlijk te eten en daarover te schrijven, werkte ik samen met Naomi in koffietentjes aan Inspiratiehonk, werkte ik als Nightnanny met de meest kwetsbare wezentjes en maakte ik de beste koffies en gerechten bij Café Coco op Schiphol voor reizigers. 

Ondanks dat ik het super naar mijn zin heb ik Amsterdam, knaagt er toch altijd iets. Ik wil de wereld ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten, uit m’n comfort zone stappen en mijzelf nóg beter leren kennen. Al jaren schreeuwde ik dat ik na mijn studie naar Australië wilde, maar toen mijn afstuderen dichterbij kwam, begon ik daar steeds meer aan te twijfelen. Vrienden kopen huizen, krijgen baby’s of hebben een serieuze baan. Ik kreeg het gevoel dat ik maar een beetje aan het aanklooien was en twijfelde of een reis wel de juiste stap zou zijn. Moest ik ook niet gewoon opzoek naar een serieuze baan binnen de jeugdzorg? Sparen voor een eigen huis? Of de eigen auto die oma mij zo graag had zien hebben in Amsterdam. En toch iedere keer wanneer ik daar aan dacht, kreeg ik de kriebels. Het voelde niet goed. Gewoon niet als de logische stap die ik voor mijzelf op dít moment moest nemen. Dus ik besloot het toch anders te doen. Ik besloot om naar mijn hart te luisteren en mijn dromen achterna te gaan. 

De afgelopen dagen heb ik zoveel lieve woorden in ontvangst mogen nemen en ben ik zo ontzettend dankbaar voor alle lieve mensen die ik om mij heen heb verzameld. Deze mensen zorgen ervoor dat ik mijzelf kan zijn en ondanks alle twijfels, mijn hart durf te volgen. Deze mensen zorgen er niet alleen voor dat ik iedere dag met een glimlach opsta maar ook dat afscheid nemen ineens een stuk moeilijker was dan ik van tevoren had verwacht. 

Zelfs nu ik aan mijn reis begonnen ben, is daar die twijfel. Maar hé, ik ga het gewoon fucking DOEN! Ik ga gewoon op reis, laat alles op mij afkomen en zie wel hoe lang ik het naar mijn zin heb en weg blijf. Constant hunker ik naar het onbekende, naar het uit mijn comfort zone stappen en de controle loslaten, maar nu ik dat serieus aan het doen ben, vind ik het toch echt rete spannend. En zoals tante Alice altijd zegt: ‘binnen 24 uur ben je weer thuis’. Met die gedachte in mijn achterhoofd, ga ik het maar gewoon voor!